شمس بی غروب من...

شاید برای این که دلم در نداشته ست
آیینه اش هنوز ترک برنداشته ست

بارانِ زخم های مکرر به پیکرش
از عشق های بی در و پیکر نداشته ست

از پشت قاب پنجره فریاد می زنم
هرگز زمانه رو به تو خنجر نداشته ست

یوسف چنان بریده امید از برادران
انگار هیچ وقت برادر نداشته ست

دیوانگی بهانه ی پرواز بی هواست
افسوس بال های جنون پر نداشته ست

هرچند عطر گل همه جا را گرفته است
این باغ ها درخت تناور نداشته ست

نازم به اشک فاصله هایی که بین ماست
جز دوری ات دلم غم دیگر نداشته ست

آغوش باز کن که سرم در تمام عمر
جز شانه های امن تو سنگر نداشته ست

قطعا برای این که دلم با تو بوده، عشق-
اول اگرچه داشته، آخر نداشته ست